Amyloïdose is een complexe aandoening die wordt gekenmerkt door de afzetting van verkeerd gevouwen eiwitten in weefsels, wat kan leiden tot orgaanschade. De diagnose van amyloïdose vereist vaak een weefselbiopsie en specifieke kleuringen zoals Congo rood, hoewel deze techniek beperkingen kent in specificiteit. Massaspectrometrie (MS) wordt beschouwd als de gouden standaard vanwege de hoge precisie en gevoeligheid voor het identificeren van amyloïde fibrillen, zelfs bij zeldzame typen. Het stellen van een juiste diagnose is uitdagend door de diversiteit aan amyloïde-eiwitten en de uiteenlopende klinische presentaties. Dit maakt effectieve communicatie tussen anatoom-pathologen en clinici cruciaal. Pathologen gebruiken vaak vrije tekst in hun rapporten om onzekerheden te verduidelijken, maar dit kan leiden tot interpretatieverschillen en potentieel suboptimale zorg. Deze masterproef onderzoekt hoe diagnostische zekerheid wordt gecommuniceerd in pathologieverslagen en hoe deze communicatie verbeterd kan worden om de kwaliteit van zorg te optimaliseren. Dit gebeurt aan de hand van vragenlijsten onder zowel pathologen als clinici, met aandacht voor variaties in interpretatie en communicatie.