Al jaar en dag wilt iedereen de mooiste glimlach met rechte tanden en dit wordt veel gedaan aan de hand van een beugel. De metalen blokjes en draad zijn niet het meest aantrekkelijke en voelen ook niet het meest aangenaam aan tijdens het eten en poetsen van de tanden. Dankzij de moderne technologie is de doorzichtige beugel geïntroduceerd. Deze beugels zijn amper zichtbaar en zou de ongemakkelijkheden van een metalen beugel oplossen. Helaas zijn deze beugels nog niet perfect en kunnen tandbewegingen nog niet volledig uitgevoerd worden zoals de tandarts het wilt. Om deze beperkingen op te lossen zijn kleine doorzichtige blokjes (attachments) uitgevonden. Deze worden op de tand gekleefd, opdat de plastieken beugel de volledige beweging zou kunnen uitvoeren. Door de hoge populariteit van de doorzichtige beugels en zoals elke nieuwe uitvinding wordt deze uitbundig getest door verschillende onderzoekers over de gehele wereld. Tijdens onderzoek wordt de nadruk vooral gelegd op de effectiviteit. Met andere woorden, het verschil tussen de gesimuleerde eindsituatie met de uiteindelijke eindsituatie. Idealiter bedraagt deze altijd 100%, maar in de realiteit is dit dus niet altijd haalbaar. Om een zo goed mogelijk beeld van de effectiviteit te krijgen zijn de verschillende tandbewegingen opgesplitst in twee literatuuronderzoeken. De ene onderzoeker bekeek rotaties en translaties (heen- en weerbewegingen), terwijl de andere de bewegingen omhoog (extrusie) en omlaag (intrusie) bekeek. Op voorhand is er een vaste methode opgesteld, om een zo goed mogelijke conclusie te trekken. Vervolgens zijn er drie verschillende zoekmachines gebruikt op het internet om alle mogelijkse onderzoeken te vinden met betrekking tot de effectiviteit van doorzichtige beugels met attachments. Na een strenge selectie van alle onderzoeken hadden de onderzoekers respectievelijk zes en twee artikels die van dichtbij geanalyseerd worden. Uit de geanalyseerde onderzoeken blijkt dat de doorzichtige beugels met attachments de tanden beter helpen te verplaatsen dan doorzichtige beugels zonder attachments. Helaas, is de beugel nog niet sterk genoeg om het gesimuleerde eindresultaat voor 100% te kopiëren naar de realiteit ongeacht de soort tandbeweging. Om deze effectiviteit te verhogen kan er wel gebruik gemaakt worden van andere technieken zoals elastieken in combinatie met attachments om betere resultaten te verkrijgen. Aan de hand van dit onderzoek kan er aangetoond worden dat ‘scheve’ tanden kunnen rechtgezet worden dankzij de doorzichtige beugel, maar het blijkt wel dat er meer onderzoek noodzakelijk is om de effectiviteit te verbeteren.