De praktische toepasbaarheid van immediate implant placement, early implant placement en delayed implant placement voor singuliere tandvervanging in de premaxilla: een retrospectieve cone-beam computer tomografie-studie van 100 casussen. Deze studie en onderstaande studie beschrijven beide dezelfde 100 patiënten waarbij er telkens een tand getrokken moest worden in de anterieure bovenkaak. Al deze casussen zijn ideale scenario’s voor het plaatsen van een singulier implantaat. Implantaten zijn metalen vijzen die in het bot geschroefd worden ter vervanging voor een tand en vormen een basis voor kronen en bruggen. Timing bij plaatsen van implantaten is zeer belangrijk. Er zijn 3 tijdstippen waarop een implantaat geplaatst kan worden na het trekken van de tand. 1) Immediate implant placement (IIP): Het implantaat wordt onmiddellijk na het trekken van de tand geplaatst, in één behandeling. 2) Early implant placement (EIP): Er wordt 4 tot 16 weken gewacht. In deze periode is het tandvlees volledig en het bot gedeeltelijk genezen. 3) Delayed implant implacement (DIP): Er wordt minstens 16 weken gewacht. In deze periode is zowel het tandvlees als het bot volledig genezen. Met deze studie kijken we welke methode haalbaar is in de dagelijkse praktijk. Dit gebeurde met behulp van 100 3D-radiografische beelden van de kaken. Daarbij wordt er rekening gehouden met factoren zoals de hoeveelheid bot boven de wortel, de positie van tand in het bot, de dikte van het bot aan de voorkant van de tand en het terugtrekken van het tandvlees. Enkele belangrijke bevindingen zijn dat bij het merendeel van de patiënten een implantaat kan geplaatst worden zonder extra bot toe te voegen. Daarnaast komt de helft in aanmerking voor de drie protocollen. Opvallend is dat IIP nooit de enige mogelijke optie is, in tegenstelling tot DIP. De conclusie is dat DIP in de meeste gevallen mogelijk is en minder technische skills vergt. IIP en EIP zijn gevoeliger voor fouten en worden dus best uitgevoerd door een ervaren clinicus. Daarom is het aangeraden voor minder ervaren implantologen om DIP te gebruiken als startpunt. Hierna kunnen ze doorgroeien naar complexere technieken zoals IIP en EIP. Is een intra-orale radiografie een geschikte screening methode voor immediate and early implant placement in de premaxilla? Dit artikel bouwt voort op het vorige artikel. Volgende vraag wordt beantwoord: kunnen we de haalbaarheid van IIP en EIP bepalen op basis van gewone 2D-radiografische beelden? Alsook wordt de diagnostische accuraatheid van 2D-beelden onderzocht in vergelijking met 3D-software in kader van implantaatplanning. De metingen die worden vergeleken zijn de wortellengte van de tand, het aantal tanden met een ontsteking aan de wortel en de grootte hiervan en de hoeveelheid bot boven de wortel. Het valt op dat op de 2D-radiografische beelden dat de wortellengte en de hoeveelheid bot boven de wortel overschat worden. De aanwezigheid van ontsteking aan de wortel en de grootte van deze ontstekingen worden dan weer onderschat. De diagnostische accuraatheid van 2D-radiografische beelden voor het bepalen van de toepasbaarheid van IIP is lager dan die voor het bepalen van EIP. Een gewone intra-orale röntgenfoto kan nog steeds dienen als een gepaste screeningsmethode om te bepalen of een implantaat op korte of middellange termijn geplaatst kan worden. Clinici moeten echter waakzaam zijn voor mogelijke foutieve interpretaties en ontbrekende informatie.