Iedereen wil graag een mooie glimlach en voldoende comfort bij kauwen en spreken, maar wat als er een tand verloren gaat of ernstig beschadigd is? Vaak gaan we dan de oplossing zoeken bij vaste kronen en bruggen die de tandenboog herstellen. Deze vaste structuren, vervaardigd uit nieuwe keramische materialen, zorgen voor een duurzaam esthetisch en functioneel herstel. Maar hoe zorgen we er nu voor dat zo een kroon of brug tegelijk zo esthetisch mogelijk én met het geringste risico op losraken in de mond geplaatst wordt ? Een antwoord op die vraag wordt sedert enkele decennia geboden door een zogneaamd "metaaloxidekeramiek" op basis van zirconium. Dit is momenteel een heel sterk - zoniet hét sterkste - materiaal, dat meerdere types omvat met lichte tot matige verschillen in natuurlijke esthetiek. De vroeger ontwikkelde types hadden de reputatie heel sterk maar minder fraai te zijn (we noemden dit in onze studie het conventioneel zirconium) terwijl recente types eerder de esthetiek boven de sterkte plaatsten (dit noemden wij transparant zirconium wegens zijn natuurlijke doorschijnendheid). De constante evolutie in materialen heeft heden meerdere, quasi perfect gebalanceerde, keramieken opgeleverd die beide beloften succesvol invullen, maar soms minder goed presteren door vroegtijdig losraken in de mond. Om de hechting te verbeteren werden een aantal voorbehandelingen van het keramiek voorgesteld, echter zonder definitieve conclusie wat nu het beste werkt om duurzaam te kleven aan de tand. In onze experimentele studie hebben we de meest efficiënte combinatie van voorbehandeling en type cement of kleefstof proberen te achterhalen. Dit hebben we gedaan door blokjes zirconiumkeramiek, zowel van conventioneel als transparant zirconium, voor te behandelen op verschillende manieren. Dit omvatte combinaties van bvb. zandstralen, zuurbehandeling enz. Daarna werden op de blokjes kunststofcylindertjes met twee verschillende types cementen. Met behulp van een schuifmachine hebben we de kracht kunnen meten die nodig was om de cylindertjes van de keramische blokjes los te duwen. Uit de experimenten was duidelijk af te leiden dat eender welke voorbehandeling een verhoogde hechtsterkte opleverde. Hieruit konden we dus afleiden dat een voorbehandeling telkens een meerwaarde is wanneer we een kroon of brug willen plaatsen in de mond. Welke oppervlaktebehandeling we best kiezen, hangt echter af van het type zirconium dat we gebruiken. Voor de keuze van het cement zagen wij dat een zogenaamd 2-staps systeem, waarbij een "primer" apart van de kleefstof wordt aangebracht, de hoogste hechtsterkte geeft bij beide zirconiumtypes. Uit deze studie konden wij besluiten dat een optimale hechting aan de tand kan bekomen worden door de juiste combinatie van voorbehandeling en kleefstof te gebruiken, en konden wij enkele adviezen formuleren aan de tandarts die deze kronen of bruggen duurzaam in de mond wenst te bevestigen.