Moe zijn, amper tijd hebben voor jezelf en twijfelen of je het nog aankan: het is voor veel jonge chirurgen in opleiding, de zogenaamde assistenten, tegenwoordig de realiteit. Wie zorgt er voor de jonge arts die voor jou zorgt? Burn-out, ook een ‘opgebrand gevoel’ genoemd, is een probleem dat ontstaat door een te veel en aanhoudende stress op het werk. Mensen met een burn-out voelen zich voortdurend moe, nemen afstand van hun werk en twijfelen aan zichzelf. In deze masterproef hebben we onderzocht in welke mate burn-out aanwezig is bij Belgische chirurgie assistenten aan de Universiteit Gent (UGent) door middel van een vragenlijst. Uit ons onderzoek bleek dat symptomen van burn-out in deze groep wel voorkwamen (17%), maar niet zo vaak als in andere literatuurstudies. Toch gaf een groot deel van de deelnemers aan zich vaak uitgeput te voelen. De belangrijkste oorzaken waren lange werkdagen, een hoge prestatiedruk, te weinig begeleiding en onzekerheid over hun toekomst. Ook bleek er veel nood te zijn aan steun, zoals een mentor of hun sociale omgeving, voldoende rust en een betere balans tussen werk en privéleven. Dit is niet alleen belangrijk voor de assistenten zelf, maar ook voor de patiënten. Een arts die uitgeput is, kan minder goed werk presteren, wat op zijn beurt gevaarlijk kan zijn voor de kwaliteit van zorg. Door tijdig in te grijpen, kan er vermeden worden dat assistenten ziek worden of uitvallen. Door meer aandacht te geven aan het mentale welzijn van jonge artsen in opleiding, blijven ze gezond en kunnen ze hun werk goed doen. Dit leidt tot betere zorg voor iedereen. De resultaten van dit onderzoek kunnen ziekenhuizen en opleidingen helpen om betere keuzes te maken zoals minder lange werktijden, meer begeleiding en meer aandacht voor het welzijn van hun personeel. Tot slot helpt dit onderzoek ook om het taboe rond burn-out te doorbreken. Er wordt nog vaak gezwegen over dit fenomeen, zeker bij jonge artsen. Door het bespreekbaar te maken, wordt er gebouwd aan een gezondere en menselijkere zorgsector, waar zorgverleners zich goed in hun vel voelen en betere kwaliteit van zorg kunnen leveren.