Populariserende samenvatting Epilepsie is een veelvoorkomende ziekte waarbij iemand meerdere keren epileptische aanvallen krijgt. Zo’n aanval herken je vaak aan schokkerige of trillende bewegingen van het lichaam. Wanneer epilepsiemedicijnen de aanvallen niet goed kunnen stoppen, spreken we van refractaire epilepsie (moeilijk behandelbare epilepsie). Veel mensen met epilepsie bewegen minder dan aanbevolen. Nochtans heeft voldoende beweging veel voordelen, zoals een betere conditie en minder kans op hartziekten. Beweging kan ook helpen om angst, stress en depressie te verminderen, klachten die bij epilepsiepatiënten vaak voorkomen. Om beter te begrijpen waarom mensen met epilepsie soms te weinig bewegen, hebben we gezocht naar fysieke en sociale invloeden (bijvoorbeeld drukke plaatsen of steun van anderen) en welke rol gevoelens zoals angst en stress hierbij spelen. Uit de interviews blijkt dat fysieke invloeden, zoals drukte, fel licht en lawaai, soms aanvallen en/of angst uitlokken. Sommigen vermijden daarom zulke situaties. Hoe dit precies hun beweging beïnvloedt, is niet helemaal duidelijk, omdat de resultaten verschillen. Sociale invloeden spelen ook een rol. De meeste deelnemers krijgen genoeg steun van familie en vrienden, wat kan helpen om meer te bewegen. Toch is steun of aanmoediging niet altijd genoeg om de beweegrichtlijnen te halen, vooral als iemand zelf weinig motivatie heeft. Er is een aanwijzing dat een gebrek aan steun beweging kan belemmeren, maar als we naar de hele groep kijken, zien we geen duidelijke effecten. Sommige deelnemers ervaren ook vooroordelen of stigma rond epilepsie, maar zorgt dit meestal niet voor minder beweging.Waarschijnlijk hebben zij manieren gevonden om hiermee om te gaan. Ten slotte kan gezelschap van anderen bewegen stimuleren, maar is de precieze invloed hiervan, en van angst en stress, niet helemaal duidelijk. Meer onderzoek is nodig om beter te begrijpen hoe fysieke, sociale en psychologische invloeden samen effect hebben op bewegen. Zo kunnen epilepsiepatiënten beter ondersteund worden. Dit onderzoek is een meerwaarde voor gezondheidsbevorderaars, leerkrachten en werkgevers. Zij kunnen met de genoemde fysieke en sociale invloeden rekening houden en zo een omgeving creëren waarin epilepsiepatiënten zich gesteund voelen om te bewegen.