In dit onderzoek werd het effect van trainingsbelasting op de beweeglijkheid van de heup onderzocht bij mannelijke hockeyspelers (U16-U19). Onder trainingsbelasting worden het wekelijkse aantal trainingsuren, het aantal jaren blootstelling aan hockey, het competitieniveau en de speelpositie verstaan. Daarnaast werd er ook gekeken naar het verband tussen blessures en heupmobiliteit, evenals naar het verband tussen leeftijd en heupmobiliteit. De belangrijkste heupbewegingen in hockey zijn rotaties en het strekken van de heup. Tijdens een zwaaibeweging beweegt de heup van maximaal naar buiten draaien naar maximaal naar binnen draaien. Hierbij wordt er voornamelijk op de linkerheup gedraaid. Uit de resultaten bleek dat meer wekelijkse trainingsuren en meer jaren blootstelling aan hockey samen gingen met veranderingen in beweeglijkheid van de heup bij mannelijke hockeyspelers, voornamelijk met een afname in het naar binnen draaien van de heup en een toename in heupbuiging. Er waren kleine maar duidelijke verschillen tussen speelposities en competitieniveaus: de gecombineerde positie middenvelder + aanvaller kon de heup meer buigen en strekken dan verdedigers en doelmannen. Spelers in hogere reeksen konden hun heup ook meer buigen. Er was geen duidelijk verband tussen eerdere blessures en zeer beperkte beweeglijkheid. Deze resultaten onderstrepen het belang van het regelmatig opvolgen van de heupmobiliteit, gezien de cruciale rol die deze speelt in zowel sportprestaties als blessurepreventie. Bij verminderde heupmobiliteit is het daarom aan te raden mobiliteitsoefeningen te implementeren in het trainingsprogramma van hockeyspelers, met het oog op het optimaliseren van de beweeglijkheid van de heup. Bovenstaande bevindingen zijn relevant voor trainers, physical coaches en kinesitherapeuten. Hierdoor kan er een meer gerichte aanpak gehanteerd worden, specifiek op de bewegingen die beïnvloed worden door de trainingsbelasting om blessures te vermijden en de prestaties te optimaliseren. Dit onderzoek vormt een waardevolle basis en benadrukt de noodzaak voor toekomstig onderzoek omtrent de trainingsbelasting.