Hoe kunnen we blessures bij tennissers helpen voorkomen? Tennis is een populaire sport die hoge fysieke eisen stelt van de schouder, elleboog en pols. Door herhaalde bewegingen tijdens opslag en slagen worden deze gewrichten zwaar belast. Helaas is het risico op blessures aanzienlijk, vooral bij spelers die frequent trainen of deelnemen aan wedstrijden. In deze studie werd onderzocht of er testen bestaan waarmee men vooraf het risico op blessures aan de bovenste ledematen (schouder, elleboog en pols) kan inschatten. Als dergelijke voorspellingen mogelijk zijn, kan men preventief ingrijpen en op die manier blessures helpen voorkomen. We lieten 69 gezonde, competitieve tennissers vier verschillende fysieke testen uitvoeren. Vervolgens volgden we hen gedurende één jaar op om vast te stellen wie een blessure opliep. Nadien onderzochten we of er een verband was tussen de resultaten en het blessurerisico. Uit onze analyse blijkt dat geen van de fysieke proeven met zekerheid het risico op blessures aan het bovenste lidmaat bij tennissers kan voorspellen. Eén test – de CKCUEST – benaderde een betekenisvol resultaat. Dit suggereert dat er potentieel is, maar verder onderzoek is noodzakelijk. Toekomstige studies zouden niet alleen een grotere groep deelnemers moeten omvatten, maar ook aanvullende factoren in beschouwing moeten nemen die mogelijk een rol spelen bij het ontstaan van blessures. Waarom is dit onderzoek belangrijk voor de samenleving? Door blessures tijdig te voorspellen en gerichte preventie toe te passen, kunnen sporters langer op een gezonde manier blijven tennissen, hun prestaties verbeteren en wordt de druk op het zorgsysteem verlicht. Daarnaast kunnen trainers hun atleten beter begeleiden en kunnen sportorganisaties een blessure preventief beleid ontwikkelen dat onderbouwd is door wetenschappelijk onderzoek. Voor wie is dit onderzoek relevant? - Onderzoekers die zich richten op blessurepreventie - Gezondheidsprofessionals, sportkinesitherapeuten en revalidatieartsen - Trainers en coaches in tennis en andere racketsporten. Dit onderzoek is een stap in de richting van een veiligere sportbeoefening en benadrukt de behoefte aan verder onderzoek naar voorspellingsmodellen.