In deze pilootstudie werd het directe effect onderzocht van een mondhygiënische behandeling op de slikfunctie bij CVA-patiënten met slikstoornissen. Deze studie bestond uit een gestructureerd programma van vier sessies. De eerste sessie had als doel het verzamelen van basisinformatie en het vertrouwd maken van de deelnemers met enkele metingen. De overige drie sessies bestonden elk uit twee delen: het beoordelen van de mondgezondheid en slikfunctie onder de huidige mondconditie van de deelnemers, gevolgd door het beoordelen van de slikfunctie na toepassing van één van de drie interventies. Deze interventies omvatten (A) mondreiniging en -bevochtiging, (B) instrumentele mondverzorging en (C) een combinatie van beide. Mondreiniging en -bevochtiging bestond uit het verwijderen van tandplak en resten met water en gaas, gevolgd door het aanbrengen van hydraterende gels op waterbasis. Instrumentele mondverzorging omvatte het poetsen van de natuurlijke tanden met een zachte tandenborstel en een niet-schuimende, fluoride bevattende tandpasta, gevolgd door tongreiniging. Wanneer de gehele behandeling werd uitgevoerd, werden bovenstaande elementen gecombineerd. De slikfunctie van de deelnemers werd telkens voor en na iedere interventie beoordeeld via enkele metingen. Deze metingen omvatten de maximale tongkracht in rust en tijdens slikken, een gestandaardiseerde test om het kauw- en slikvermogen van vaste voeding in kaart te brengen, het evalueren van de voedselresten die na het eten van vaste voeding in de mondholte achterblijven en het in kaart brengen van de subjectieve ervaring van de deelnemers met betrekking tot de invloed van de interventies op hun slikfunctie aan de hand van stellingen. Deze studie toonde aan dat een mondzorgprotocol bestaande uit een combinatie van mondreiniging en -bevochtiging en instrumentele mondverzorging de grootste verbeteringen in slikfunctie oplevert bij CVA-patiënten met slikstoornissen. Het betreft een verkennend onderzoek met een beperkte steekproef van vijf patiënten. Verder onderzoek is noodzakelijk om deze bevindingen te bevestigen en te vertalen naar een bredere klinische toepassing.