Longkanker is een ernstige ziekte die wereldwijd sterk vertegenwoordigd is in de sterftecijfers. De afgelopen jaren zijn er echter belangrijke vooruitgangen gerealiseerd in de behandeling en diagnostiek van longkanker. Nieuwe medicijnen en betere beeldvormingstechnieken hebben de overlevingskansen van patiënten verhoogd, ook voor hen die voorheen een sombere prognose hadden. Een deel van deze patiënten komen op de intensieve zorgen (IZ) terecht, onder andere door complicaties van hun ziekte, bijwerkingen van de behandeling, of andere onderliggende gezondheidsproblemen. Een opname op IZ is echter ingrijpend en duur, voor zowel patiënt als maatschappij. Bovendien zijn de bedden op IZ beperkt, waardoor niet alle patiënten opgenomen kunnen worden. Het is daarom noodzakelijk zorgvuldig te bepalen wie wel of niet gebaat is bij een opname op IZ. Het afbakenen van deze criteria gebeurt op basis van de ingeschatte prognose en de voorspellende factoren die hiermee geassocieerd zijn. Deze studie maakt een samenvatting van de literatuur over de overlevingscijfers op korte en lange termijn van een IZ opname, welke factoren deze overleving kunnen voorspellen, en wat dit ons dus zegt over de criteria voor opname. De resultaten kunnen als fundament dienen voor deze beslissingen, zodat de intensieve zorgen maximaal ingezet kunnen worden waar de beste kansen op herstel liggen. De bevindingen zijn uiteenlopend, maar het staat vast dat de sterftecijfers voor longkankerpatiënten op intensieve zorgen hoog zijn. Verschillende factoren slaagden er in deze sterfte te voorspellen, maar er blijft nog veel onduidelijk. Op korte termijn zijn dit vooral factoren te maken met de acute verwikkelingen die tot de opname hebben geleid. Op lange termijn is de sterfte terug afhankelijk van de eigenschappen van de kanker, zoals een vergevorderd stadium, de aanwezigheid van uitzaaiingen of het al dan niet aanslaan van de behandeling. Deze inzichten bieden artsen houvast bij de keuze om een patiënt op intensieve zorgen op te nemen. Ze zijn echter bedoeld als leidraad, niet als dogma. Het blijft belangrijk de individuele patiënt voor ogen te houden en samen met hem en zijn familie tot een beslissing te komen. Zo kunnen de wensen van de patiënt afgestemd worden op de behandelingsmogelijkheden. Zelfbeschikking in verband met de voorkeuren voor zorg rond het levenseinde en een waardig overlijden blijven tenslotte een fundamenteel aspect van de geneeskunde.