Een buikwand hernia, ook wel buikwand breuk genoemd, is een zwakke plek in de buikwand langswaar buikinhoud kan gaan uitstulpen. Die zwakke plek kan aangeboren zijn, ontstaan zijn na een operatie of als gevolg van verhoogde druk in de buik zijn. Meestal is het een combinatie van factoren. Die uitstulping kan zorgen voor krampen of pijn, en vooral esthetisch een bezwaar vormen. Indien onbehandeld kan deze breuk vergroten, risico’s zoals darmopstoppingen en slechte doorbloeding met zich meebrengen, en complexere chirurgische reconstructie vragen. Recent zijn het gebruik van botox (botulinetoxine A, BTA) en preoperatief pneumoperitoneum (PPP) als voorbehandeling bij deze complexere chirurgie geïntroduceerd om de buikwand te ontspannen en uit te rekken, waardoor een succesvolle reconstructie vaker mogelijk wordt. De meeste studies focussen zich echter vooral op peroperatieve uitkomsten, zoals het succesvol sluiten van de buikwandfascia tijdens de operatie, en op postoperatieve uitkomsten zoals kortetermijn herval en wondcomplicaties. Langetermijnresultaten, zoals het voorkomen van hernia recidieven en de kwaliteit van leven (KvL), worden zelden onderzocht, terwijl de effectiviteit van BTA en/of PPP op deze factoren nog niet is geëvalueerd. Deze studie wil hier proberen verandering in te brengen door de lange termijn uitkomsten van voorbehandeling met BTA en/of PPP te onderzoeken bij patiënten die zijn geopereerd aan een grote buikwandbreuk. Aan de hand van vragenlijsten en CT-scans worden zowel de subjectieve als objectieve parameters bestudeert. Uit dit onderzoek bleek dat BTA met of zonder PPP effectief is in het tijdelijk verlengen van de spieren van de buikwand, wat het sluiten van de buikwand tijdens de operatie kan vergemakkelijken. Op lange termijn werd geen significante verkorting in de spierlengte waargenomen, dit kan mogelijk bijdragen aan een lager risico op hernia recidieven. De recidiefratio’s (10,3%) bleken binnen de verwachte marges te liggen en vergelijkbaar met andere studies. De KvL na de ingreep liet gemengde resultaten zien: veel patiënten meldden tevredenheid, maar esthetische bezwaren en beperkingen in activiteiten bleven aanwezig. Over het daadwerkelijke effect van de voorbehandelingen op de KvL ten opzichte van voor de operatie kan moeilijk iets gezegd worden vanwege het ontbreken van preoperatieve gegevens hierover. Deze resultaten tonen het potentieel van BTA en PPP als waardevolle preoperatieve technieken aan, maar verdere studies zijn nodig om hun effectiviteit op de lange termijn verder te valideren en beter inzicht te krijgen in de invloed op KvL.